Adembenemende momenten

Follow, follow the sun
And which way the wind blows
When this day is done

Breathe, breathe in the air
Set your intentions
Dream with care
Tomorrow is a new day for everyone,
Brand new moon, brand new sun

So follow, follow the sun,
The direction of the bird,
The direction of love

Breathe, breathe in the air,
Cherish this moment,
Cherish this breath
Tomorrow is a new day for everyone,
Brand new moon, brand new sun

When you feel life coming down on you,
Like a heavy weight
When you feel this crazy society,
Adding to the strain
Take a stroll to the nearest waters
And remember your place
Many moons have risen and fallen long, long before you came

So which way is the wind blowin’,
And what does your heart say?

So follow, follow the sun,
And which way the wind blows
When this day is done

– Songtekst van Xavier Rudd, Follow the sun

Op naar Nusa Penida op maandag. Martine is er nog maar 2 dagen dus geen tijd te verliezen. Helaas viel de snorkeltour met de Manta Rays niet te combineren met het bezoeken van de highlights van Nusa Penida en dus hebben we gekozen voor het laatste. En daar hebben we echt geen spijt van gehad. En Peter en ik hebben de Manta snorkeltour op de Bali Bucktlist gezet. Sorry Tinus 😛

Wat een prachtig eiland! Nusa Penida ligt voor de Zuid-Oost kust van Bali. Gelukkig hadden we een tour geboekt met chauffeur, want jongens, wat zijn de wegen daar slecht! Eigenlijk zijn het geen wegen meer te noemen. Het is meer gat dan weg. Maar wat we gezien hebben van Nusa Penida maakt al het geschud en gehobbel weer goed. Vooral Kelingking Beach was adembenemend mooi. Peter heeft daar weer de drone opgelaten en dat heeft geweldige beelden opgeleverd. Ook zagen we beneden in de zee tientallen Manta’s! Hebben we ze toch gezien ook al was het niet dichtbij. Daarna zijn we door gehobbeld naar ‘Broken Beach’ en Angels Billabong. Ook echt geweldig mooi om te zien. Jammer alleen dat er zoveel toeristen waren en vooral: van die mensen die er heul heul heul lang over doen om een foto van vooral zichzelf te maken. En op de allerkleinste richels gaan staan, om het beste plaatje te schieten. Jaarlijks vallen er maar 5 mensen naar beneden (volgens de gids)… dat viel ons nog mee, of tegen, het is maar net hoe je het bekijkt 😉 Na de lunch door gehobbeld naar Crystal Bay waar Martine, Peter en de jongens nog heerlijk gezwommen en gesnorkeld hebben. Dat was ook echt de moeite waard, dus Tinus gaat met mooie herinneringen dinsdag naar huis terug. Doei Tinus, het was gezellig!!!

En ze is nog geen dag weg, of we worden ’s nachts om 02:45 uit onze slaap geschud door een heuse aardbeving! O nee! Peter dacht eerst dat ik een nachtmerrie had en lag te woelen in bed, maar toen werd ik ook wakker omdat alles schudde en de honden buiten aansloegen. Een aardbeving, riepen we tegelijkertijd. Raar, want we hebben dit beide nog niet meegemaakt en mensen die mij kennen weten dat ik niet iemand ben die meteen wakker is, maar nu sprong ik mijn bed uit. We dachten dat de jongens aan het huilen waren, dus wij sprintten meteen naar hun kamer toe. Maar niks was minder waar: het waren de honden buiten. De jongens hadden niets door behalve dat ze een beetje wakker werden, omdat wij daar ineens stonden… Inmiddels was het geschud en gewiebel weer opgehouden en hebben we gecheckt waar de beving was en of er een Tsunami alarm werd afgegeven (ook al zijn die niet te vertrouwen weten we nu na Sulawesi). Het zat ten noorden van Bali bij Java en had een kracht van 6.0. We hebben samen de hoop uitgesproken dat er niemand gewond was geraakt en zijn na een uur woelen toch weer in een onrustige slaap gevallen.

Hop, vroeg op. Want we hadden nog wat serieuze zaken te regelen: de verlenging van ons visum voor Bali. Bij aankomst op Bali is het alleen mogelijk om een visum voor 30 dagen te kopen, met de mogelijkheid om deze voor nog eens 30 dagen te verlengen. Dat moet je doen bij één van de drie ‘Kantor Imigrasie’ die Bali rijk is. Waaronder die in de hoofdstad Denpasar. Dat is vanaf hier maar 15 kilometer, maar gezien de enorme files hier doe je daar minstens een uur over. We hebben ons goed voorbereid: kopieën van ons paspoort, onze visa en volgende ticket naar Cairns gemaakt, ons netjes aangekleed inclusief schoenen en een lange broek (pfffff….) en op tijd weg, want voor 10.00 uur is het daar nog rustig zeiden ze. Eenmaal daar aangekomen waren we vrij snel aan de beurt, yes! Alleen toen sloeg het weer om: de dame van het Kantor Imigrasie vroeg waar wij op Bali verblijven. Canggu zeiden wij. Of we dat zeker wisten, vroeg ze. Eh, ja… ‘Nou dan zijn jullie op het verkeerde Kantor Imigrasie’. We moeten door naar Jimbaran, nog zo’n 10 kilometer (en dus weer een uur verder). Maar we kunnen alvast wat formulieren invullen, zodat we daar voorbereid aankomen. Shit. Nou ok. Formulieren ingevuld (wat een werk!) en wij weer terug om toch nog even na te vragen wat we nu precies moeten doen. ‘Canggu he?’ Vraagt ze. Nou zegt Peter, eigenlijk Pererenan (ligt er vlak naast, zeg maar 2 straten verder). ‘Zeker weten’, vraagt de betreffende dame weer? Eh ja… ‘Ja maar dan kunnen jullie hier blijven! Canggu hoort hier niet bij, maar Pererenan wel’… Eh.. ok, vreemd, want Canggu ligt tussen Denpasar en Pererenan, maar goed wij blij! Nou dan blijven we hier. Ja maar dan moeten jullie nog andere formulieren invullen en deze in een roze map doen met alle paperassen erbij en deze weer inleveren. ‘No number needed then.’ Ok, nou wij weer alle papieren ingevuld en de boel ingeleverd. Nou maar hopen dat ze ons nog 10 dagen extra willen houden. De 16e moeten we ons weer daar melden, voor foto’s en een interview. Nee, dat kan niet in 1 keer natuurlijk. En daarna moeten we onze verlengde visa weer daar ophalen. Nee, dat kan niet sneller natuurlijk. Dus nou ja, dan zijn we lekker aan het heen en weer rijden.

We hebben er meteen maar gebruik van gemaakt om een bezoek te brengen aan het Sodom en Gomorrah van Bali: Kuta. We wilden een beetje winkelen en wat lunchen. Wat zijn we blij dat we daar niet zitten zeg! We waren al door iedereen gewaarschuwd dat we daar niets, maar dan ook niets te zoeken hebben en inderdaad! BLIJ dat we daar niet zitten. Want wat een toeristische, drukke, trieste bedoening is het daar. Behalve het winkelcentrum waar we heerlijk rustig hebben geshopt was het echt een drama. En wat ons ook opviel is dat de Balinezen je daar ook continu benaderen om iets te verkopen. Dat zijn we ‘hier’ helemaal niet gewend. Mensen zijn hier super relaxt. Zonde om daar te zitten, want Bali is zo mooi en leuk en dat krijg je daar totaal niet mee. We waren kapot na deze dag en dus zijn we na het eten direct gaan slapen. Tja het leven van een wereldreiziger gaat echt niet over rozen ;P

2 Responses

  1. Hoi wereldreizigers wat een avontuur weer van de ene kant naar de andere maar gelukkig is het allemaal gelukt. In het LD stond een groot artikel over het toerisme op het eiland Bali. Het begint een beetje te druk te worden en hebben ook heel veel last van plastic op het strand en in de zee. Merken jullie daar iets van,? Nou allemaal nog veel plezier en goed opletten.

    1. Druk is het zeker, wij zitten gelukkig een beetje buiten de drukte aan de rand van Canggu. Op het strand bij ons is het goed te doen en is het gelukkig niet zo druk. Op de weg daarentegen ;).

      Plastic op het strand en in de zee zien we gelukkig niet. Ze hebben hier een goed initiatief geadopteerd wat gestart is door twee jongens; 4ocean. Hierdoor wordt het strand iedere dag schoon gehouden en is het net zo netjes als in Nederland. Maar op het land zelf zien we wel af en toe afval. Ze hebben hier geen centrale ophaaldienst, dus moeten ze het of zelf wegbrengen of zelf verbanden ….

Comments are closed.

Terug naar boven