Seattle: the city that saved music

Vanuit een zonnig Vancouver rijden we na het ontbijt richting de Canadees/Amerikaanse grens. Het is zo’n anderhalf uur rijden tot de grens en voor een eventuele wachttijd hebben we een uurtje gerekend. Canada in komen is makkelijker dan de USA in komen, weten we. Eenmaal bij de douane aangekomen geven we onze paspoorten af en beantwoorden we de nodige vragen over het hoe en waarom van ons bezoek, of we wapens bij ons hebben en of we groente en fruit meenemen. De douanier vraagt nogmaals wanneer we het land gingen verlaten en wij antwoorden eenduidig: 31 juli. O zegt hij ‘ dan hebben we een uitdaging, want jullie stempel is maar tot 30 juli geldig’…. Nee he, wat nu weer? Wij leggen uit dat we pas op 6 mei LAX binnen gekomen zijn, dus zouden we pas op 6 augustus het land uit hoeven. Hij ziet dat we ook in Hawaii en Florida zijn geweest en wij leggen uit dat we daarna 3 weken in Costa Rica zijn geweest. Toch moeten we ons binnen melden om de stempels te laten checken. Shit, ok dan. Bruce parkeren, alle papieren mee en naar het kantoor.

Daar zijn we snel aan de beurt en worden we opgevangen door een andere douanier. Ook hij stelt de nodige vragen: hoe lang we in de USA waren, hoe het kan dat we al vanaf maart niet thuis waren (wij eerlijk gezegd dat we vanaf augustus al niet thuis zijn geweest) en waar we dat dan van betalen. Of we even willen wachten, hij gaat bellen. Goed dan. 5 Minuten later roept hij ons weer bij zich: alles is ok, op LAX hebben ze een fout gemaakt en hij verlengt ons visum met nog eens 3 maanden. ‘Voor als jullie langer willen blijven’ grapt hij. Hij heet ‘De Boer’ en heeft Nederlandse en Duitse voorouders, spreekt een aardig woordje Duits en wat Nederlands en weet ons een hoop te vertellen over het ontstaan van de Germaanse, Nederlandse en Engelse taal. Die gast heeft ze behoorlijk op een rijtje zo blijkt. En het blijkt ook nog een aardige kerel te zijn, want hij grapt er nu op los, vertelt over zijn eigen leven en de jongens krijgen ook nog een echte border patrol patch voor in hun ‘scrapbook’. Nou bedankt mijnheer De Boer, we kunnen met een gerust hart door reizen! Die douaniers zijn zo gek nog niet 😉 We moeten wel 24 dollar betalen voor de nieuwe stempels. Dat is dan wel weer jammer, maar een keuze hebben we niet.

Wij weer de camper in en door naar de outlet, want Peter wil graag  nog nieuwe Nike’s. Eenmaal daar kan hij niets vinden en ik daarentegen slaag weer: ik trek een paar nieuwe hardloopschoenen uit de kast voor 39 dollar. Bij de kassa blijkt daar nog een flinke korting af te gaan en dus heb ik nu nieuwe schoenen voor 25,00 euro ;). En dan door naar de camping. Die ligt ten zuiden van Seattle in Kent. Daar slapen we 4 nachten. Zo hebben we en tijd om te stad te verkennen en ook om de boel in te pakken, schoon te maken en op te ruimen. Bij aankomst genieten we vooral van het warme weer en de bbq, de jongens spelen lekker in de speeltuin en wij maken plannen voor de komende dagen. We besluiten om morgen naar het luchtvaartmuseum te gaan, want het is bewolkt en dus een mooie dag om binnen te lopen. Zo gezegd zo gedaan. Het luchtvaartmuseum is ook wel echt de moeite waard. Zo hebben ze replica’s van de allereerste vliegtuigen zoals de Wright brothers ze bouwden, oude eerste propeller vliegtuigen, de eerste watervliegtuigen en heel veel oude oorlogsvliegtuigen, zelfs uit WO I. Ook zien we straaljagers, bommenwerpers en de oude Air Force One waarin o.a. Kennedy en Nixon hebben rondgevlogen. Bij terugkomst op de camping zijn inmiddels Roel en Sia uit Vlaardingen (die we in Moab voor het eerst hebben ontmoet) ook op de camping aangekomen. Zij gaan ook bijna naar huis en hun campingplek ligt bezaaid met spullen die weg kunnen, ingepakt moeten worden en nog verder uitgezocht moeten worden J De jongens worden uitgenodigd door Roel om zelf een brood te bakken (met vers volkorenmeel van de molen uit Nederland) en wij gaan er later ook bij zitten met een wijntje en een heeeeerlijk blokje oude Nederlandse brokkelkaas die ze nog hebben liggen. Wat een verademing! En dat brood is me daar lekker zeg. Mels zegt de volgende ochtend ‘goh, ik voel me helemaal thuis’ 😉 En we krijgen later nog stroopwafels en de jongens ieder nog 2 dollar. Super lief toch?

De volgende dag pakken we een Uber naar de stad en starten we bij het MoPop (museum of pop culture) en de Space Needle. Het zit allemaal in een groot park bij elkaar en daar zit ook een hele leuke speeltuin bij. Je raadt het al: daar hebben we eerst een halfuur gezeten voordat we het MoPop in konden. Hier hebben we een aantal uur doorgebracht. De jongens konden allerlei instrumenten bespelen zoals elektrische gitaar, basgitaar, drums, keyboard, scratchen, dj-en en je kon ook zingen.  Toen door naar de door mij zo gewilde tentoonstelling van Pearl Jam ‘Home and Away’. Dit was echt vet, want er lagen allemaal spullen van de bandleden van vroeger zoals kledingstukken, instrumenten, notitieboeken en foto’s. Ook was er een persoonlijk briefje van oud-president Barack Obama aan Eddie Vedder om hem te feliciteren met de opname in de Rock and Roll hall of fame en konden we ook zien wat Pearl Jam in 2018 heeft gedaan met veel organisaties en bedrijven in Seattle om de daklozenbestrijding een financiële boost te geven van zo’n 11 miljoen dollar. Daklozen zijn er erg veel in Seattle. Het is een hele dure stad geworden om te wonen en te leven en veel mensen kunnen dat gewoonweg niet meer betalen. Het is vreselijk om te zien dat er hele gezinnen met kinderen op straat komen te staan. Er stond ook dat 7 op de 10 Amerikanen 1 maandsalaris verwijderd zijn van dakloos worden… en dat je om in de staat Washington te leven gemiddeld 26,87 dollar per uur moet verdienen om een tweekamerappartement te kunnen betalen.

Tot mijn grote genoegen waren er ook nog tentoonstellingen over Jimi Hendrix (in Seattle geboren), Nirvana (rond Seattle ontstaan) en Prince (had niks met Seattle te maken, maar was natuurlijk wel een groots muzikant). Mijn muziekhart is weer even gevuld :). Daarna zijn we de vernieuwde Space Needle op gegaan met een heuse ronddraaiende glazen vloer en een glazen want met dito bankjes waar je op kunt zitten en naar achteren leunt zodat je voor je gevoel zo naar achteren de diepte in valt. Het uitzicht was fenomenaal. We hebben ook het MoPop van boven goed kunnen zien. Dit gebouw wordt door veel mensen uit Seattle ‘the ugliest building ever’ genoemd. Het is een apart staaltje architectuur inderdaad. Van boven kun je beter zien wat de bedoeling was: het moet een kapotgeslagen gitaar van Jimi Hendrix voorstellen… Toen een heerlijke koffie gehaald, stroopwafel erbij en de jongens weer lekker spelen. Wie maakt ons wat. Terug met de bus en het laatste eten gekookt en wassen gedraaid voordat we de volgende dag beginnen moeten met inpakken en schoonmaken…

En daar gaan we: kleding uitzoeken (o wat kan er veel weg), alle schoolspullen, boekjes, kleurplaten, spelletjes, tekeningen… zakken vol gaan er weg of krijgen een plek in onze bagage. Dan de hut aanvegen, schoonmaken en de tanks legen. Even na de lunch zijn we klaar en pakken we weer de bus naar de stad. We doen er alleen twee keer zo lang over,  omdat er een ongeluk gebeurd is. We gaan dit keer naar Pike Market, een public market die er elke dag is tussen 05.30 en 19.30 uur. Je kunt hier van alles kopen, veel versproducten (ze gooien er ook met vis), bloemen, maar ook kleding, wietolie, accessoires en souvenirs. Je kijkt je ogen uit. Tegenover de markt zit de eerste Starbucks, waar het allemaal begonnen is. Naast Starbucks huisvest Seattle nog meer grote bedrijven zoals Microsoft, Boeing en Amazon. Dit zorgt voor een enorme werkgelegenheid, maar dus ook voor enorme stijgende prijzen. Via de ‘gum alley’ een steeg waarvan de wanden helemaal beplakt zijn met kauwgom, zijn we ook nog bij het water gaan kijken en hebben gegeten in het Hard Rock Cafe. En toen kwamen we nog tijd te kort, want we hadden nog 3 adressen die we wilden bezoeken van mensen die we onderweg hadden ontmoet of een familielid van vrienden van Peter zijn ouders… Seattle: je bent te leuk voor een keer. We komen terug, nemen dan echt meer tijd om jou en je prachtige omgeving (Seattle heeft in haar achtertuin de prachtige Cascade Mountains liggen met als hoogtepunt de vulkaan Mount Rainier, wat ook een National Park is, en in de voortuin ligt niet alleen de oceaan met orka’s maar ook Olympic National Park wat ook schitterend blijkt te zijn) nog beter te leren kennen. New York, aan jou de eer om van onze laatste vijf dagen, vijf onvergetelijke dagen te maken!

One Response

  1. Daar krijg je het warm van de discussie bij de douane maar gelukkig kwam mijnheer de Boer om de zaak op te lossen. Pffff wat een opluchting.
    Veel plezier in New York en goede reis naar Londen en dan Amsterdam.

Comments are closed.