Watermanagement

Onze laatste dag in Jasper is voorbij. Tijd om uit de Nationale Parken van Canada weg te rijden en onze laatste dagen in de natuur door te brengen. We beginnen in Mt Robson Provincial Park. Het was de bedoeling dat we hier twee nachten zouden staan, maar het weer wordt de paar komende dagen beduidend minder goed en we hebben er geen zin in om in de zeik-regen in zo’n park te staan. Dus hebben we onze plannen wat aangepast en slapen we hier 1 nacht, dan twee nachten op een camping bij Clearwater en 1 nacht (in plaats van twee) in Wells Gray Provincial Park.

Vanuit Jasper is Mt Robson maar anderhalf uur rijden. Als we daar aankomen is het weer nog best ok. De zon schijnt, er zijn wel veel wolken (de top van Mt. Robson kunnen we net niet zien), maar we zien de dreigende luchten al aankomen. We vragen wat info op bij het visitors center en lunchen eerst even wat. Dan begint het al te regenen, dus we wachten even en kijken het even aan. We willen namelijk een wandeling maken naar Kinney Lake, maar met die regen is dat wel een bummer. Na een tijdje klaart de lucht wat op, dus we besluiten om onze regenjas aan te doen, de spullen te pakken en op pad te gaan. We zijn hier nou toch. En onze buren in Jasper (de Spanjaarden) vertelden ons dat de hikes in Mt. Robson echt de moeite waard zijn. Onderweg hebben we eigenlijk alleen maar regen, maar het regent gelukkig niet keihard. De hike is 10 kilometer heen en terug en het pad is redelijk makkelijk te lopen. Eenmaal bij het meer is het uitzicht prachtig. Zelfs met dit weer is het erg mooi. Het doet een beetje mysterieus aan, zo met die grijze wolken er bij. Na de hike gaan we naar de camping. We hebben een heerlijke ruime plek in het groen. Maar ja, die regen he? Dus wat gaan we doen: warme chocolademelk drinken en spelletjes. Inmiddels komt het met bakken uit de lucht en wordt het grijzer en grijzer om ons heen. Blij dat we hier maar 1 nachtje staan!

’s Ochtends regent het nog steeds…Na het ontbijt gaan we meteen rijden, hopelijk wat mooier weer tegemoet. En dat is zo! Bij Clearwater schijnt de zon en is het aangenamer qua temperatuur. We doen wat boodschappen, halen wat informatie over Wells Gray Provincial Park en zetten onze Bruce op zijn plek op de camping. De jongens gaan lekker spelen en zwemmen, maken vrienden met twee andere Nederlandse kinderen, wij raadplegen het internet voor het een en ander en ik bel met mijn lieve vriendin Desiree, die momenteel in Japan zit. We wijzigen onze plannen nogmaals, want we blijven hier twee nachten slapen, doen Wells Gray vanuit deze camping bezoeken en slaan het slapen in het park zelf over. De volgende dag rijden we dus met de camper Wells Gray in. We besluiten om de eerste 3 (er zijn er totaal 11) watervallen te bezoeken. Deze kun je zonder al te lange wandeling zien, want de jongens zijn klaar met al dat wandelen. Ze willen lekker spelen, zwemmen en ’n beetje hangen op de camping. Ok, dat begrijpen we. We hebben ze het afgelopen jaar ook overal mee naartoe gesleept, dus dat dit een keer zou gebeuren is logisch. De eerste waterval is Helmcken Falls en dat is meteen een schot in de roos. Die is mooi! Een echt ‘film waterval’. Zo eentje van grote hoogte, met allemaal mos eromheen. Echt prachtig.

Dan door naar Daswon Falls, de kleine Niagara watervallen genoemd. Nou inderdaad klein, maar wel mooi. En de laatste is Spahat Falls. Ook deze is echt de moeite waard. Na al dit natuurgeweld lunchen we even wat en het begint weer te regenen. Gelukkig zijn het nog buien, waardoor we eenmaal op de camping terug toch nog buiten kunnen zitten. Morgen belooft het een hele slechte dag te worden. Die gebruiken we dan maar om een stuk te rijden. We boeken een camping in Hope en zien inderdaad de volgende dag dat het de goede keuze geweest is om deze dag als rij dag in te lassen. Wat een bak regen komen we tegen. Bij Kamloops is het droog en warm (dat deel van Canada heeft een eigen klimaat doordat het tussen twee gebergten in ligt. Hier verbouwen ze bijvoorbeeld ook wijn), maar even verderop richting Hope rijden we zo de regen weer in. We nemen we de scenic route (nu kan het nog) richting Hope en die is werkelijk prachtig. Eenmaal bij de camping (die ook in de categorie zeer vergane glorie thuishoort), blijft het maar regenen en regenen… Dit is zo’n dag dat wij het binnen gezellig maken, vroeg gaan slapen en de volgende dag met gierende banden wegrijden. En dat doen we dus ook: Vancouver here we come!!! Deze grijze misère achter ons latend….