We are going on a summer holiday

Yosemite laten we achter ons met een strakke blauwe lucht. Dat is fijn, want dat kan zomaar betekenen dat het bij Lake Tahoe ook mooi weer is. Helaas is de bekende Tioga pass in Yosemite door de vele sneeuw nog niet open. Wij moeten dus omrijden naar Lake Tahoe. Maar de rit is alsnog mooi, want ook nu rijden we door geel-groene heuvels met fruitgaarden, wijnranken, paarden en koeien. Naarmate het meer steeds dichterbij komt, komen de naaldbomen ook weer. En daar komen de eerste vakantiehuizen en resorts al. Tahoe is in de winter een favoriet skigebied. En dat is ook niet gek, want het ligt in de achtertuin van San Francisco. ’s Zomers kun je hier heerlijk hiken, fietsen, varen, suppen, kanoën en bedenk het allemaal nog maar meer. Kortom: het is een vakantieparadijs. Op de toppen van de omliggende bergen ligt nog sneeuw, het water is super helder en blauw en de zon schijnt. Het is hier prachtig!

Ondanks dat het weekend is, hebben we toch een plek gevonden op een camping van het staatspark, Fallen Leaf. We hebben hier twee nachten geboekt, zodat we tijd hebben om de omgeving te verkennen. Bij de entree van de camping krijgen we onze plek toegewezen. Peter is in de veronderstelling dat we een andere plek geboekt hadden en kijkt even na wat er in onze boeking staat. En dan ziet hij dat hij voor dezelfde nacht twee plekken heeft geboekt in plaats van voor twee nachten een plek.. Shit, dat betekent dat we morgenavond niets hebben, want het is volgeboekt. En het is zaterdag L. Peter loopt naar de receptie toe nadat we onze camper hebben geïnstalleerd. Even later komt hij terug. Hij heeft onze dubbele plek verkocht aan een echtpaar dat nog op zoek was naar een plek. Zij blij, en wij blij, want nu hebben we in ieder geval het geld terug. Er blijken nog walk-in plekken te zijn. Morgenochtend 08.00 uur moeten we ons melden, dan kijken ze of er plekken beschikbaar zijn. Nou, dan kijken we morgen maar weer verder. Voor nu staan we goed, tussen de naaldbomen in het groen. Ineens trekt de lucht helemaal dicht en gaat het zelfs onweren! Nou en… wij zijn vanmiddag niet meer zo veel van plan dus dit waait wel over 😉

En inderdaad, de volgende ochtend is het strak blauw. Peter gaat om 07.30 uur met campingstoel en e-reader naar de receptie. In de rij voor een plekkie ;). Je moet er wat voor over hebben, he? Na een half uur is hij nog niet terug, dus ik ga hem maar koffie brengen en verwacht dat hij zit te wachten tot iemand uitcheckt. Maar niets is minder waar. Hij staat gezellig te praten met de man waar hij gisteren onze dubbele plek aan heeft verkocht. Die was 15 minuten later dan Peet en wil ook nog een nachtje blijven. Daarachter staat nog een man te wachten. Alle 3 hebben ze een plek. Yes! We kunnen blijven. Tijdens het ontbijt zien we bij onze campingplek een roofvogel een eigenklauwig gevangen eekhoorntje opeten. Zie je ook niet elke dag. Na het ontbijt rijden we richting Emerald Bay, een prachtige helder blauwe baai. We doen een paar korte wandelingen en maken wat foto’s. Daarna rijden we naar de overkant van het meer om hier van het uitzicht te genieten. We lunchen bij een mooi uitkijkpunt waar Peter zo’n 12 jaar geleden met oud-collega’s van CAIWAY ook foto’s heeft gemaakt. En daarna rijden we naar de camping om lekker bij het meer te gaan zitten. We besluiten te wandelen naar Fallen Leaf Lake, waar onze camping aan ligt. Onderweg valt Niven alleen hard op zijn knie waardoor ik met hem even terug moet naar de camper om te ontsmetten en pleisters te plakken. Maar gelukkig gaat het snel weer goed en kunnen we genieten van het mooie meer. Fallen Leaf Lake is veel kleiner dan Tahoe, maar zeker niet minder mooi. En het is vele malen kleiner en daardoor overzichtelijker. De jongens zwemmen wat en spelen lekker in het water, wij zitten lekker op een bankje te genieten. Kunnen ons goed voorstellen dat je vanuit het hectische San Francisco hier zo ontzettend tot rust kunt komen en plezier kunt hebben…

Jammer genoeg moeten we Tahoe alweer verlaten. Onze volgende bestemming ligt niet ver van Tahoe: Fallon. Een suf stadje in de woestijn, maar een prima tussenstop om morgen te beginnen aan de ‘meest eenzame weg van Amerika’: de 50 tussen Fallon en Ely. In Fallon hebben we een veredelde parkeerplaats naast een casino uitgekozen om onze nacht door te brengen. Eenmaal daar zien we nog 1 plekje beschikbaar. Mooi, naar binnen om te betalen en geregeld. Maar helaas… de plek is niet beschikbaar, omdat de elektriciteit is doorgebrand. Er is wel water en een sewer, maar dus geen stroom. Jakkes, nou moeten we weer terug om een andere plek te zoeken op een stomme veel te dure campground hier in de buurt. Eenmaal onderweg bedenken Peter en ik dat we de stroom niet echt heel hard nodig hebben en we besluiten om te keren en de plek toch te nemen. Dat kan gelukkig nog. En we zijn niet voor een gat te vangen. Peter probeert de stroom alsnog en hij doet het gewoon! En dat is niet verkeerd, want het is hier goed warm. De airco kan dus gelukkig aan.

Na een wat onrustige nacht rijden we de volgende dag door naar Ely over de 50. Nou zo eenzaam was deze helemaal niet. We hebben regelmatig tegenliggers gezien of verkeer voor of achter ons. En echt saai kan ik het landschap ook niet noemen. Het is woestijn, maar niet zoals we hadden gedacht: een eindeloze vlakte met zand, wat droge struiken en hier en daar een stofwolk. Het is bergachtig, soms zien we zandduinen en richting Ely wordt het groener en groener. Daar komen zelfs weer bossen voor. Dus eigenlijk vermaken we ons best onderweg. Eenmaal in Ely wacht een plekje op een camping op ons. Wel even lekker. Want Peter en ik hebben aardig wat te regelen voor de komende weken van onze trip. Een aantal campings zijn geboekt, maar lang niet alles. En we merken dat ‘The Land of the Free’, veel makkelijker reist met reserveringen 😉 Dus de jongens gaan spelen in de speeltuin en wij pakken onze planning er nog eens bij. De laatste 6 weken zijn ingegaan.

Terug naar boven